Η εξομολόγηση του Γιώργου Δεληκάρη

Author: Χωρίς σχόλια Share:
delikaris

Σήμερα η Retroballa ψάχνοντας στο αρχείο της ανακάλυψε μία σπάνια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Γιώργος Δεληκάρης στον εκλεκτό δημοσιογράφο Μανώλη Σαριδάκη στην εφημερίδα “ ΤΑ ΝΕΑ ” το καλοκαίρι του 1997 . Ο παλιός διεθνής άσος του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού , ο δαντελένιος χαφ , με το “ γλυκό ” άγγιγμα της μπάλλας , το αριστοκρατικό παράστημα , και τις σπάνιες ποδοσφαιρικές αρετές , στοιχεία που είχαν στο παιχνίδι τους μόνο οι μεγάλοι επιθετικοί χαφ της προηγμένης Ευρώπης  δεν αποκαλύπτει τους λόγους που τον οδήγησαν , εντελώς ξαφνικά , να σταματήσει , σχετικά πρόωρα , το ποδόσφαιρο , αλλά μιλάει για τη ζωή του , τις επιλογές του ,  με διάθεση να φιλοσοφήσει , αλλά να πει και κοφτερές αλήθειες  , αναπολώντας , ταυτόχρονα , παλιές ιστορίες που αφορούν την καριέρα του και όχι μόνο . Το ήθος , η λεβεντιά , η κουλτούρα , και η υπερηφάνια του αναγνωρίζονταν από το σύνολο των φιλάθλων , και των συμπαικτών του , ενώ ο επαγγελματισμός του , σε μία εποχή σχετικής αναρχίας και χαλαρότητας , σχολιαζόταν με θαυμασμό . Ο Δεληκάρης πρώτος πήγαινε στην προπόνηση και τελευταίος έφευγε . Ήταν ο Έλληνας Γιόχαν Κρόϊφ που σε συνδυασμό με την γοητεία του παιχνιδιού και της εξωτερικής εμφάνισης του Τζορτζ Μπεστ έφτιαχναν ένα εκρηκτικό μείγμα . Ένας καλλιτέχνης της μπάλλας που δεν πρόλαβε να παρουσιάσει όλη τη γκάμα του πλούσιου ταλέντου του . Τραυματισμοί , διαφωνίες με τη διοίκηση , αποχές από τις προπονήσεις και στα ..διαλείμματα ; Το σημείο αναφοράς , ανάμεσα στους 22 ποδοσφαιριστές .

Σε μία μικρή ψαροταβέρνα στον Άγιο Νείλο του Πειραιά έχει στήσει τη δική του επιχείρηση , μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας .  Άριστος οικογενειάρχης , έχει ιδιαίτερη αδυναμία στις δύο κόρες του . Του αρέσει πολύ το διάβασμα , κατέχοντας μία βιβλιοθήκη με πολλούς τίτλους .   Η οικιοθελής απόσυρση του από τα κοινά δημιούργησε ένα μύθο γύρω από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται . Αυτοί που έχουν τις “ πηγές ” περιγράφουν έναν άνθρωπο με παραπανίσια κιλά , χωρίς μαλλιά και με αρκετά προχωρημένο γήρας , ενώ τον εμφανίζουν , περίπου , ως έναν επιτυχημένο εφοπλιστή που έχει στη κατοχή του 60 καράβια ( !! ) . Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει . Ο Δεληκάρης , 16 χρόνια μετά το αντίο , παραμένει γοητευτικός και στυλάτος  . Ο ίδιος απαντά στις φήμες που αφορούν τον εαυτό του . “  Ξέχασα να σου πω , πως πράγματι έχω 60 καράβια , από την προίκα που πήρα . Αλλά επειδή ποτέ μου δεν αγάπησα τα λεφτά , τα χάρισα σε φίλους . Μα, για ποια καράβια μιλάμε τώρα ; Μπορεί να έχουμε ανάγκη το χιλιάρικο , και να πετάμε το εκατομμύριο , αλλά όχι κι έτσι . Άκου 60 καράβια !! . 

Ο Δεληκάρης θαύμαζε τους ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι στις δυσκολίες της ζωής και δεν πρόδωσαν τα ιδανικά τους , ενώ δεν κρύβει και την αδυναμία του στις δυναμικές γυναίκες που έχουν ισχυρή προσωπικότητα . Αναφέρεται , για άλλη μια φορά , στο ιστορικό λάθος της μετακίνησης από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό , που ίσως ήταν μία από τις αιτίες που σταμάτησε το ποδόσφαιρο . Δεν του αρέσουν οι κακίες και αποφεύγει τα κουτσομπολιά , λέγοντας χαρακτηριστικά ..“ Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν . Στο σημερινό ποδόσφαιρο πουλάνε οι δυσάρεστες απόψεις και δεν μου αρέσει να συμμετέχω” . Η συνέχεια είναι ενδεικτική για τον χαρακτήρα του Δεληκάρη . Αποκαλύπτει , ίσως , χωρίς να το θέλει , και την αιτία της πλήρους αποστασιοποίησης του από το ποδόσφαιρο . “ Η μεγαλύτερη επένδυση του ανθρώπου είναι η ηθική του υπόσταση .Εγώ δεν έγινα και δεν θα γίνω σκαλοπάτι για να πατήσουν πάνω μου . ΄Εδωσα πολλά και πήρα πολλά .Διότι , άλλο να είσαι άνθρωπος και άλλο ..ανθρωπάκος .Σήμερα ( σσ.1997 ) επικρατεί η λογική της αγέλης . Δεν θέλω να συμμετέχω , θα φθαρώ . Φοβάμαι τους μικρόψυχους . Όταν έπαιζα μπάλλα , δεν φοβόμουν κανέναν αντίπαλο και καμία ομάδα , παρά μόνο εάν χάσει η ομάδα μου. Αλλά , όταν έχανα , αναγνώριζα τον νικητή , του έσφιγγα το χέρι , άσχετα εάν όταν πήγαινα σπίτι μου έκλαιγα .Δεν μπορείς να νικάς συνεχώς . 

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο δημοσιογράφος Μανώλης Σαριδάκης του απευθύνει την ..κλασική ερώτηση που έχει ο καθένας στο στόμα του όταν η συζήτηση σε μία “ ποδοσφαιροκουβέντα ” αφορά τον Δεληκάρη . Γιατί σταμάτησε τη μπάλλα ; “ Είναι ένα μυστικό που δεν πρόκειται να αποκαλύψω . Θα το κρατήσω για εμένα . Πληγώθηκα , υπέφερα , πονάω ακόμη γι΄αυτή την απόφαση . Αλλά , αρκετά . Τιμώρησα τον εαυτό μου για τις αδυναμίες μου . Αγάπησα τόσο πολύ το ποδόσφαιρο . Την εποχή που ο μηνιαίος μισθός δεν ξεπερνούσε τις 6.000 δρχ , εγώ έβγαζα 200-300.000 την εβδομάδα !! 

Ο Δεληκάρης μίλησε για τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους του , ενώ αναφέρθηκε και στο τρίπτυχο “ Πλούτη – Εξουσία – Πολιτική . “ Δεν μπορείς να έχεις πόνο όταν είσαι πλούσιος . Και ο πόνος δημιουργεί το μεγαλείο . Έχεις δει κανέναν πλούσιο , να γίνεται ποδοσφαιριστής ; H εξουσία αλλοιώνει τη ψυχή του ανθρώπου . Έρχεται η ώρα που αυτοεξουσιάζεσαι από την ..εξουσία που επέβαλες , καταντώντας σκλάβος του εαυτού σου ” καταλήγωντας με σαφέστατες αιχμές για την ποιότητα της κοινωνίας που με την ψήφο της καθορίζει τις τύχες όλων , θέλοντας να πει πως ο λαός κάθε χώρας έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν . “ Αν η πολιτική είναι η κοινωνία μας , δες την κοινωνία για να καταλάβεις τι είναι η πολιτική ” . Η σχέση του Δεληκάρη με τα τεκταινόμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου διακόπηκε από τη στιγμή της αποχώρησης του . Δεν διάβαζε εφημερίδες , δεν έβλεπε τα ματς στη τηλεόραση , ούτε πήγαινε στο γήπεδο , ενώ έμμεσα καταλογίζει ευθύνες στους παράγοντες που λυμαίνονται και παρασιτούν στο ποδόσφαιρο και στους δημοσιογράφους που στηρίζουν την σαπίλα και την κατάπτωση , χωρίς να παίρνουν θέση , λέγοντας τα πράγματα με το όνομα τους , φοβούμενοι μη χάσουν την εύνοια και την ..προστασία των παραγόντων . Τι λέει γι΄αυτό ; “ Αγνοω τη σημερινή ( σσ.1997 ) ποδοσφαιρική πραγματικότητα . Μπορεί να με κοιτάνε ως εξωγήϊνο , ομως το κάνω συνειδητά . Αλλιώς τα βλέπω τα πράγματα . Μπορεί να έχω και άδικο . Αλλά εγώ θα είμαι σχεδόν πάντα με το πλευρό των παικτών , των προπονητών , των φιλάθλων . Αναπόφευκτα θα έρθει η σύγκρουση με τους υπόλοιπους ” .

Στο τέλος της συνέντευξης ο Δεληκάρης θυμάται και ένα περιστατικό με τον άνθρωπο που τον έφερε στον Ολυμπιακό και τον είχε σαν παιδί του . Τον Νίκο Γουλανδρή . “ Ήταν το κάτι άλλο ο Γουλανδρής .Είχε χιούμορ , έκανε πλάκα ακόμη και στους παράγοντες . Μία μέρα , παρουσία όλης της ομάδας , σε μία προπόνηση , τους ρώτησε ποιον παίκτη να αγοράσει . Αυτοί έλεγαν διάφορα ονόματα . Όταν ολοκλήρωναν τις προτάσεις ρωτούσε τον ..τάδε παράγοντα , πόσα χρήματα διαθέτεις για να τον αγοράσεις , η ίδια ερώτηση και στον άλλο κ.ο.κ. Οι παράγοντες άρχισαν τις δικαιολογίες πως δεν έχουν χρήματα , παρά μόνο αυτός . Τότε ο Γουλανδρής έβγαζε μία σφυρίχτρα ( !! ) , σφύριζε και τους έλεγε » Βρε ΟΥΣΤ , Με τα δικά μου λεφτά , θα πάρετε εσείς παίκτες . Βέβαια , του είχαν φάει πολλά χρήματα διάφορα λαμόγια παραγοντίσκοι . Στο τέλος ρωτούσε τους παίκτες ποιον παίκτη θα θέλαμε για τον Ολυμπιακό . Μας αγαπούσε όλους . 

Αυτός ήταν ο Γιώργος Δεληκάρης . Σύντομος και περιεκτικός . Διαβάσαμε λίγα , αλλά μέσα από τις λέξεις , συμπεράναμε πως αυτός ο ευαίσθητος και καλλιεργημένος άνθρωπος που “ ερωτοτροπούσε ” με τη μπάλλα , γεννήθηκε σε λάθος χώρα , όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι της “ σκοτώνει ” τα παιδιά της .

Previous Article

1985: Λάρισα – Ντιναμό Μόσχας στους 8 της Ευρώπης

Next Article

Οι Κυριακές που αγάπησα ( 30/12/1984 )

Διαβάστε επίσης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *